The stanley parable

In de afgelopen 2 jaar is er geen game die mij meer heeft laten voelen dan The Stanley Parable. Van dubbel liggen van het lachen tot met pure angst alsmaar door de zelfde gang lopen en compleet doordraaien, deze game heeft het allemaal.

Aller eerst zal ik even uitleggen wat The Stanley Parable is. De game wordt geadverteerd als een first person ontdekkingsgame, echter is speelt het spel zich in een klein kantoorgebouw af dus veel te ontdekken is het niet. Zo op het eerste gezicht geen ontdekkingsgame dus.

In The Stanley Parable speel je Stanley, Stanley werkt voor een groot bedrijf als werknemer 427 in kamer 427 waar hij op knopjes drukt. Hij krijgt opdrachtjes van het scherm die hem laat zien op welke knopjes hij moet drukken. Maar op een dag stopte het scherm met orders geven en Stanley besluit op onderzoek uit te gaan. En vanaf dat moment ontketend er een verhaal tussen jou (Stanley) en de verteller van het verhaal. Bijvoorbeeld in het begin kom je bij een 2 tweesplitsing aan. Hier heb je de keuze tussen de linker en de rechter deur waarop de verteller verteld dat je door de linker deur moet. Echter kun je er ook voor kiezen om de verteller te ondermijnen door de rechter deur te kiezen, hier reageert de verteller dan weer op en doormiddel van dit soort keuzes creëer je je eigen verhaal.

De game lijkt in eerste instantie maar 15 minuten te duren. Dit was iets waar ik van schrok, echter begint de game daarna direct weer van vooraf aan en geeft je de kans om je doorloop dit keer anders te doen en zo op een andere verhaallijn te stuiten. En dan merk je pas hoe goed deze game in elkaar zit. Elke keuze die je kan maken heeft een gigantische impact op het verhaal en de relatie die je met de verteller opbouwt. Zo kan het zijn dat je de verteller gaat vertrouwen of juist ruzie krijgt met de verteller, je kan samen met de verteller verzand raken in de problemen of je kan de verteller tegenwerken. Ruim voldoende variatie om door te lopen.

Maar de verschillende verhaallijnen zijn niet het enige wat je kan ontdekken. Elke keuze die je maakt in deze game zegt ook nog iets over jou als speler. Ben jij volgzaam of opstandig? Houd jij vast aan je koers of wijk je af? Laat jij met je sollen? Ga je akkoord met de regels die je worden opgelegd of kom je in opstand? En wat nou als het allemaal omgekeerde psychologie is? allemaal vragen die je jezelf bewust of onbewust stelt en juist daarom The Stanley Parable juist wel een ontdekkingsgame. Het is een ontdekkingsgame waar in tegenstelling tot de rest van het genre niet zo zeer het ontdekken van de spelwereld zelf centraal staat, maar het ontdekken van jezelf. Werkelijk waar een psychologisch pareltje van de gamewereld en echt een aanrader.

50 shades of fucked up

Ja, ook ik moest er aan geloven, met mijn vriendinnetje op Valentijnsdag naar 50 shades. En weet je wat het ergste was? Ik had er best zin in. Iedereen die mijn werk voor mediadesign gezien heeft weet dat ik niet bang ben voor een beetje kinky. Ik vind het leuk als minder sociaalgeaccepteerde dingen hun weg naar de oppervlakte van de media zien te vinden. Ik vind het tof hoe op deze manier onze wereld weer een stukje begripvoller wordt. Ik vind het super hoe zoiets onbenulligs als een Twilight fan fictie (want dat is 50 shades) kan zorgen voor een wereldwijde toenamen van acceptatie van de kinky community. En toen zag ik de film…

En wat een gedrocht dat het is. Aller eerst zijn er een paar dingen vanuit een storytelling oogpunt zwaar mis mee. Dit lees je overal op het internet dus laten we het hier net te lang over hebben. Toch wil ik even een kort lijstje geven: de film heeft geen einde, het zit vol plotgaten continuïteit fouten en hele rare character development. Maar wat ik nog veel erger vind is het onderliggende verhaal. Het verhaal van 50 shades waar miljoenen vrouwen over de hele wereld het warm van kregen is namelijk echt messed up. Laten we even naar het verhaal kijken zonder het hete sausje er overheen. Ana een onzeker meisje doet een interview met een man die met zijn zaken skills een hele hoop geld en status verworven heeft. Hij vindt haar leuk en doormiddel van cadeaus, charme en heel veel geld probeert hij haar over te halen om zijn sexslaaf te zijn. (ik zeg sexslaaf omdat het hele gebeuren weinig met BDSM te maken heeft.) Wat we kunnen zien is dat Christian met zijn cadeaus langzaam haar financiële onafhankelijkheid weg neemt en daarna elke andere onafhankelijkheid die ze heeft. Zelfs op het moment in de film waar ze naar haar moeder vliegt om even op zich zelf na te kunnen denken achtervolgt hij haar. Na deze stappen van indoctrinatie (ja hij volgt echt de stappen van indoctrinatie) vraagt Ana hem waarom hij dit doet. Het antwoord is onduidelijk maar wel verteld hij dat het voor hem begon op z’n 14^e toen een vriendin van zijn moeder dominant was over hem. Ja, de oorzaak van dit verhaal is een vrouw die het fijn vond om 14 jarige jongentjes te slaan. Hoe je het ook probeert te romantiseren de basis van het verhaal is dat Christian op jonge leeftijd misbruikt is en daardoor een psychopathische misbruiker geworden is.

En dat is nog niet eens het ergste. Laten we eerlijk zijn er zijn films met veel gruwelijkere onderwerpen. Het ergste vind ik dat dit verhaal in de hoofden van veel mensen 50 shades synoniem is geworden voor BDSM. Een hele grote groep mensen die juist meer geaccepteerd zouden moeten worden worden neergezet als psychopaten. Er worden zelfs 50 shades branded seksspeeltjes verkocht. Dit alles vind ik heel dicht bij het stimuleren van (kinder) misbruik en dat kan gewoon echt niet. Gelukkig zijn er maar weinig mensen die de film op die manier bekeken hebben.

Intents festival

Kleine festivals is voor mij niets nieuws, er gratis heen mogen (als vrijwilliger) ook niet, maar op 1 juni heb ik het genot gehad om gratis naar een festival te gaan zonder er ook maar iets voor te hoeven doen. Dit was namelijk de eerste keer dat ik in aanraking kwam met hoe een festival omgaat met de publieksgroepen.

Intents is een klein festival in Oisterwijk wat op het succes van grotere festivals achterna gaat. Ik moet zeggen dat het dat qua stijl ook doet aangezien het hele feestje nogal tomorrowlandisch aanvoelt. Nu was de stijl van het festival niet zo belangrijk voor mij, wat ik interessanter vond is hoe ze met de omwonende omgingen. Mijn oma woont namelijk direct aan de straat waar Intents gehouden wordt. Dit houdt in dat mijn oma haar anders uitgestorven straatje 3 dagen per jaar deelt met de beschonken, gedrogeerde en feestende mensen. En wat me nog het meest opviel is dat ze daar geen probleem mee had wat uitzonderlijk is. Ik heb dus naast dat ik het gewoon heel gezellig heb gehad geprobeerd te zien hoe ze dat gedaan hebben.

Aller eerst de meest duidelijke manier, het kaartje. Zoals ik net al zei mocht ik gratis naar het festival. Dit komt omdat iedereen die in de buurt van het festival woont recht had op 2 vrijkaartjes. En omdat mijn oma niet echt meer gemaakt is om te stampen om dance konden ik en Luca er heen. Echter is dat voor mijn oma natuurlijk een minder grote reden om positief naar het festival te zijn. daarnaast vond ik gratis kaartjes weggeven sowieso een rare oplossing in een straat waar de gemiddelde leeftijd rond de zeventig licht. Dus wat hebben ze daarbuiten gedaan?

Er zijn me 2 dingen opgevallen. De 1^e is hoe de omgeving erbij betrokken is. Mijn oma had een complete Intents leesmap gekregen bij de kaartjes met daarin alle informatie die ze zich zou kunnen wensen. Hierin stonden dingen zoals het programma maar ook informatie over pendelbussen, afvalverwerking, geluidsoverlast en andere belangrijke dingen voor omwonende. Dit zorgde ervoor dat mijn oma zich eerder een infopunt voelde voor het evenement dan een slachtoffer ervan.

Opvallend ding 3 was het geluid. Bij oma in de straat hoorde je namelijk nauwelijks lawaai. Dit was omdat de podia en speakers allemaal van het dorp af gericht stonden. Hier kun je duidelijk zien dat het festival met de omgeving in het achterhoofd bedacht is. Want ook al was de opstelling van de podia voor de consument niet altijd even handig, het was blijkbaar een must voor de omgeving.

Firstlook

Afgelopen oktober ben ik naar Firstlook geweest. Firstlook is de grootste gamebeurs van de Benelux georganiseerd door Blammo. Het was in de Jaarbeurs Utrecht waar 2 van de grootste hallen compleet gevuld waren met alleen maar games en hele lange rijen. Het was erg leuk om dit evenement eens van dichtbij te bekijken maar het was vooral interessant om dit hybride event van beide kanten te kunnen zien. Firstlook wordt namelijk gehouden op de beurs maar ook op de Gamekings website. Hier zijn de hele dag streams en presentaties van de beurs te zien. Deze streams heb ik in de voorgaande edities van de beurs en de dag dat ik niet naar de beurs ben gegaan gezien. Wat ik erg knap vond is dat de sfeer van de beurs zelf goed overgedragen was naar die streams. Sterker nog omdat er bij deze streams geen rijen zijn zou je zelfs kunnen zeggen dat je meer van de beurs ziet als je de streams kijkt dan als je er echt bent. Echter mis je ook weer een hoop. Zo heb ik bijvoorbeeld een indie game gespeeld en de maker hiervan direct feedback kunnen geven. Deze interactie geeft een hele hoop extra diepgang. Het absolute hoogtepunt was dat ik (na 3 uur wachten) de oculus rift heb mogen proberen. Ik heb een paar minuten deze met deze virtual realety bril een racegame mogen spelen en ‘it blew my mind’.

Fotografie

De laatste tijd ben ik nog al bezig met fotografie en nabewerking. Vooral in het bewerken ben ik echt vooruitgegaan de afgelopen tijd. Dit is grotendeels te danken aan Phlearn. dit is een youtubekanaal dat heel goed photoshoptechnieken uitlegt. Dit zijn wat resultaten van afgelopen jaar.

Waarom CO?

Een vraag waar ik heel lang over na heb zitten denken. Met CE valt immers meer geld te verdienen toch? En CO is echt zo’n lanterfant richting. Al dat soort beredenering hebben tijden lang door mijn hoofd gespookt. Maar uiteindelijk was de knoop doorhakken vrij makkelijk.

Ik ben namelijk al best een tijdje bezig met studeren. Voor IEMES heb ik namelijk 3 jaar ICT gestudeerd. De reden dat ik daar voor gekozen heb was dat ik goed met pc’s was en er veel geld in te verdienen was. Echter na 3 jaar iets doen wat ik steeds minder leuk begon te vinden realiseerde ik me iets. Ik ga nooit goed worden in iets wat ik niet leuk vind om te doen. En CO? Dat vind ik gewoon echt heel leuk om te doen.

creatief CV

IEMES WEEK 4

En dan komen we bij de laatste en meest recente iemes week. Helaas hadden we niet als grote afsluiter nog een leuk tripje naar toverland met z’n alle, net als bij de eerste keer. Vond ik wel erg jammer, maar goed misschien was het een te duur grapje om te herhalen.

In de vierde iemes week hadden ze een seminar verplicht gemaakt. Roy Grunewald, een man met veel theater ervaring en kennis over story telling, en ik ben blij dat ze het hadden verplicht anders was ik er waarschijnlijk niet heen gegaan en had ik dit leuke seminar moeten missen. 

Roy Grunewald kan heel erg leuk vertellen, dat mag ook wel want hij zelf heel erg lang bij het theater gezeten. Pluspunt voor Roy en mijn aandacht want ik vind mensen die uit het theater komen altijd hele gezellige mensen die goed kunnen praten, uitleggen en overkomen. Roy vertelde ons wat over zichzelf verteld, zijn cv, en is daarna gaan uitleggen hoe belangrijk story telling is. Hij deed dit door middel van verhalen vertellen en veel voorbeelden. Ik vond hem een erg leuke man om naar te luisteren en vond het jammer dat hij niet zijn hele verhaal kon afmaken.

IEMES WEEK #3

Dit was een iemesweek met een grote verassing voor mij. Ik vond de ‘bekende’ spreker namelijk helemaal niet zo interessant. Maar toen ik naar de presentatie van de ‘pr guy van Ubisoft’ ging werd ik me een partij verast. Ik had namelijk een vrij saaie corporate guy verwacht die even het grote bedrijfsleven ging uitleggen. Daarnaast had ik een aantal keer het ‘geen commentaar’ antwoord verwacht bij een paar moeilijkere vragen. Maar het tegendeel was waar. Deze gast was alles behalve corporate en stijfjes. Hij vertelde alles en durfde zelfs te zeggen dat Ubisoft het opgefucked had met Assassins Creed. Ik vind het dat ook heel leuk dat een jaar later (het moment dat ik dit schrijf) hij ook helemaal tot aan de top doorgegroeid is en overal ter wereld kan doen wat hij het leukst vind, een feestje bouwen.

IEMES WEEK #2

Deze iemes week viel net voor de kerst en de vakantie, maar ook net voor Serious Request. Ik had me ingeschreven voor het seminar van Eric Corton omdat ik toch wel benieuwd was waarom iedereen zo’n grote fan van hem was. Voordat het seminar wist ik niet eens wie het was. Ik werd zo raar aangekeken toen ik aan mijn klasgenootjes vroeg wie de vent dan was!

Maar toen ik naar zijn seminar ging werd ik wel geïnspireerd, hij vertelde over zijn werk bij het rode kruis en hoeveel hij zich daarvoor inzette. Maar ook de manier waarop vond ik speciaal. De gemiddelde bekende Nederlander die voor een goed doel staat doet dat alleen met zijn gezicht. Daarmee bedoel ik dat ze  niet zo veel met het goede doel van doen hebben maar omdat ze goed voor de dag willen komen wel op een poster van het doel willen staan. Nu heb ik ook nog gehoord dat dit vaak tegen betaling is. Eric was wat dat betreft echt geïnvesteerd in dit doel. Contact houden met de mensen die hij hielp andere dingen gaven echt aan dat hij er om gaf en dat was misschien nog het meest inspirerende. 

Te oud op Graspop

Afgelopen zomervakantie ben ik met van Overbeek sanitair voorzieningen naar Graspop in België geweest. Nu zou ik kunnen schrijven over hoe zo’n wc werkt op een festival, of over wat voor shit festivalgangers achterlaten (letterlijk) maar laat ik iedereen zijn eetlust bewaren. Vandaag wil ik het hebben over wat er met een line up kan gebeuren met de line-up van een metal festival.

Hardrock is een muziekgenre dat al een aantal jaartjes bestaat. En vergeleken met de veel jongere muziekstromingen zoal dance, trance en dubstep is het bijna een dinosauriër. En persoonlijk gaf dit voor mij een probleem met de line-up. We zouden namelijk kunnen stellen dat de helden van een muziekgenre van opstaan in het begin van dit genre, denk aan de sugarhill gang die de term hip hop hebben laten ontstaan. En hoewel het genre metal misschien een beetje oud aan het worden is zijn de eerste helden hiervan inmiddels erg oud. Het effect hiervan was voor mij een beetje treurig. Een van de grootste acts van het festival was namelijk Black Sabbath en ik had er zin in. Ik was benieuwd hoe de helden van een muziekstroming waar ik veel naar geluisterd heb in het echt waren. Ozzy Ozbourne was na 66 jaar rock en roll leven namelijk op. De man bewoog amper, haalde zijn eigen nummers bij lange na niet en was over-all niet veel beter dan een dronken hobbybandje. Dit was nog het ergst omdat dit de hele spanningsboog van het festival kapotmaakte. All die build up voor een oude metallegende die zijn eigen nummers niet meer kon zingen.

E3

In de afgelopen weken ben ik voor mijn gevoel naar een evenement geweest. En dat zonder daadwerkelijk mijn voordeur uit te gaan. Ik heb namelijk nachten doorgetrokken om de Electronic Entertainment Expo te volgen. Deze beurs die voor de zakenmannen en pers is (ook al werden er voor het eerst consumenten toegelaten) is de grootste gamebeurs ter wereld. Normaalgesproken was deze beurs dus niet te volgen tot je er weken later iets over las in de gamebladen of op het internet, maar tegenwoordig kunnen we het door streaming en snel geëdite video’s de beurs meemaken alsof we er zelf zijn.

De beurs begon onofficieel maandag avond. Dit was de dag dat Microsoft, Ubisoft, EA en Sony hun persconferentie gaven. Deze dag heb ik samen met een vriend de persconferenties gevolgd doormiddel van de gamekings streams. Deze bevatte voor elke persconferentie een voor en na beschouwing plus een reactie van de journalisten die ter plaats waren.

In de daarop volgende dagen waren er nog persconferenties van Bethesda, AMD, Nintendo en Square Enix. Ook deze waren voorzien van een complete stream. Een van de leukste dingen was om heel veel Nederlandse trots op deze gigantische wereldwijde beurs te zien. Zo zijn er heel veel indie ontwikkelaars van de HKU die op het podium zijn gezet. Ook konden we een Nederlandse DJ en een Nederlandse cosplayer zien. Die laaste 2 waren de invloed van Leon Winkler, de event manager van Ubisoft die bij ons les heeft gegeven op een aantal IEMES weken. Een van de leukste dingen vind ik dan ook om hem weer eens terug te zien in een van de Gamekings interviews. Het was goed om te zien hoe het hem was gelukt om nog verder door te groeien en het was bijna een soort vervolg op die IEMES weken.

In de dagen die daarop volgde kwamen er veel items en livestreams vanaf de beurs. Hierin word diepere informatie gegeven over de aankondigingen die tijdens de persconferenties zijn gedaan. Hiervan ben ik nu in de dagen na de E3 nog steeds van aan het genieten.