The stanley parable

In de afgelopen 2 jaar is er geen game die mij meer heeft laten voelen dan The Stanley Parable. Van dubbel liggen van het lachen tot met pure angst alsmaar door de zelfde gang lopen en compleet doordraaien, deze game heeft het allemaal.

Aller eerst zal ik even uitleggen wat The Stanley Parable is. De game wordt geadverteerd als een first person ontdekkingsgame, echter is speelt het spel zich in een klein kantoorgebouw af dus veel te ontdekken is het niet. Zo op het eerste gezicht geen ontdekkingsgame dus.

In The Stanley Parable speel je Stanley, Stanley werkt voor een groot bedrijf als werknemer 427 in kamer 427 waar hij op knopjes drukt. Hij krijgt opdrachtjes van het scherm die hem laat zien op welke knopjes hij moet drukken. Maar op een dag stopte het scherm met orders geven en Stanley besluit op onderzoek uit te gaan. En vanaf dat moment ontketend er een verhaal tussen jou (Stanley) en de verteller van het verhaal. Bijvoorbeeld in het begin kom je bij een 2 tweesplitsing aan. Hier heb je de keuze tussen de linker en de rechter deur waarop de verteller verteld dat je door de linker deur moet. Echter kun je er ook voor kiezen om de verteller te ondermijnen door de rechter deur te kiezen, hier reageert de verteller dan weer op en doormiddel van dit soort keuzes creëer je je eigen verhaal.

De game lijkt in eerste instantie maar 15 minuten te duren. Dit was iets waar ik van schrok, echter begint de game daarna direct weer van vooraf aan en geeft je de kans om je doorloop dit keer anders te doen en zo op een andere verhaallijn te stuiten. En dan merk je pas hoe goed deze game in elkaar zit. Elke keuze die je kan maken heeft een gigantische impact op het verhaal en de relatie die je met de verteller opbouwt. Zo kan het zijn dat je de verteller gaat vertrouwen of juist ruzie krijgt met de verteller, je kan samen met de verteller verzand raken in de problemen of je kan de verteller tegenwerken. Ruim voldoende variatie om door te lopen.

Maar de verschillende verhaallijnen zijn niet het enige wat je kan ontdekken. Elke keuze die je maakt in deze game zegt ook nog iets over jou als speler. Ben jij volgzaam of opstandig? Houd jij vast aan je koers of wijk je af? Laat jij met je sollen? Ga je akkoord met de regels die je worden opgelegd of kom je in opstand? En wat nou als het allemaal omgekeerde psychologie is? allemaal vragen die je jezelf bewust of onbewust stelt en juist daarom The Stanley Parable juist wel een ontdekkingsgame. Het is een ontdekkingsgame waar in tegenstelling tot de rest van het genre niet zo zeer het ontdekken van de spelwereld zelf centraal staat, maar het ontdekken van jezelf. Werkelijk waar een psychologisch pareltje van de gamewereld en echt een aanrader.

50 shades of fucked up

Ja, ook ik moest er aan geloven, met mijn vriendinnetje op Valentijnsdag naar 50 shades. En weet je wat het ergste was? Ik had er best zin in. Iedereen die mijn werk voor mediadesign gezien heeft weet dat ik niet bang ben voor een beetje kinky. Ik vind het leuk als minder sociaalgeaccepteerde dingen hun weg naar de oppervlakte van de media zien te vinden. Ik vind het tof hoe op deze manier onze wereld weer een stukje begripvoller wordt. Ik vind het super hoe zoiets onbenulligs als een Twilight fan fictie (want dat is 50 shades) kan zorgen voor een wereldwijde toenamen van acceptatie van de kinky community. En toen zag ik de film…

En wat een gedrocht dat het is. Aller eerst zijn er een paar dingen vanuit een storytelling oogpunt zwaar mis mee. Dit lees je overal op het internet dus laten we het hier net te lang over hebben. Toch wil ik even een kort lijstje geven: de film heeft geen einde, het zit vol plotgaten continuïteit fouten en hele rare character development. Maar wat ik nog veel erger vind is het onderliggende verhaal. Het verhaal van 50 shades waar miljoenen vrouwen over de hele wereld het warm van kregen is namelijk echt messed up. Laten we even naar het verhaal kijken zonder het hete sausje er overheen. Ana een onzeker meisje doet een interview met een man die met zijn zaken skills een hele hoop geld en status verworven heeft. Hij vindt haar leuk en doormiddel van cadeaus, charme en heel veel geld probeert hij haar over te halen om zijn sexslaaf te zijn. (ik zeg sexslaaf omdat het hele gebeuren weinig met BDSM te maken heeft.) Wat we kunnen zien is dat Christian met zijn cadeaus langzaam haar financiële onafhankelijkheid weg neemt en daarna elke andere onafhankelijkheid die ze heeft. Zelfs op het moment in de film waar ze naar haar moeder vliegt om even op zich zelf na te kunnen denken achtervolgt hij haar. Na deze stappen van indoctrinatie (ja hij volgt echt de stappen van indoctrinatie) vraagt Ana hem waarom hij dit doet. Het antwoord is onduidelijk maar wel verteld hij dat het voor hem begon op z’n 14^e toen een vriendin van zijn moeder dominant was over hem. Ja, de oorzaak van dit verhaal is een vrouw die het fijn vond om 14 jarige jongentjes te slaan. Hoe je het ook probeert te romantiseren de basis van het verhaal is dat Christian op jonge leeftijd misbruikt is en daardoor een psychopathische misbruiker geworden is.

En dat is nog niet eens het ergste. Laten we eerlijk zijn er zijn films met veel gruwelijkere onderwerpen. Het ergste vind ik dat dit verhaal in de hoofden van veel mensen 50 shades synoniem is geworden voor BDSM. Een hele grote groep mensen die juist meer geaccepteerd zouden moeten worden worden neergezet als psychopaten. Er worden zelfs 50 shades branded seksspeeltjes verkocht. Dit alles vind ik heel dicht bij het stimuleren van (kinder) misbruik en dat kan gewoon echt niet. Gelukkig zijn er maar weinig mensen die de film op die manier bekeken hebben.

Intents festival

Kleine festivals is voor mij niets nieuws, er gratis heen mogen (als vrijwilliger) ook niet, maar op 1 juni heb ik het genot gehad om gratis naar een festival te gaan zonder er ook maar iets voor te hoeven doen. Dit was namelijk de eerste keer dat ik in aanraking kwam met hoe een festival omgaat met de publieksgroepen.

Intents is een klein festival in Oisterwijk wat op het succes van grotere festivals achterna gaat. Ik moet zeggen dat het dat qua stijl ook doet aangezien het hele feestje nogal tomorrowlandisch aanvoelt. Nu was de stijl van het festival niet zo belangrijk voor mij, wat ik interessanter vond is hoe ze met de omwonende omgingen. Mijn oma woont namelijk direct aan de straat waar Intents gehouden wordt. Dit houdt in dat mijn oma haar anders uitgestorven straatje 3 dagen per jaar deelt met de beschonken, gedrogeerde en feestende mensen. En wat me nog het meest opviel is dat ze daar geen probleem mee had wat uitzonderlijk is. Ik heb dus naast dat ik het gewoon heel gezellig heb gehad geprobeerd te zien hoe ze dat gedaan hebben.

Aller eerst de meest duidelijke manier, het kaartje. Zoals ik net al zei mocht ik gratis naar het festival. Dit komt omdat iedereen die in de buurt van het festival woont recht had op 2 vrijkaartjes. En omdat mijn oma niet echt meer gemaakt is om te stampen om dance konden ik en Luca er heen. Echter is dat voor mijn oma natuurlijk een minder grote reden om positief naar het festival te zijn. daarnaast vond ik gratis kaartjes weggeven sowieso een rare oplossing in een straat waar de gemiddelde leeftijd rond de zeventig licht. Dus wat hebben ze daarbuiten gedaan?

Er zijn me 2 dingen opgevallen. De 1^e is hoe de omgeving erbij betrokken is. Mijn oma had een complete Intents leesmap gekregen bij de kaartjes met daarin alle informatie die ze zich zou kunnen wensen. Hierin stonden dingen zoals het programma maar ook informatie over pendelbussen, afvalverwerking, geluidsoverlast en andere belangrijke dingen voor omwonende. Dit zorgde ervoor dat mijn oma zich eerder een infopunt voelde voor het evenement dan een slachtoffer ervan.

Opvallend ding 3 was het geluid. Bij oma in de straat hoorde je namelijk nauwelijks lawaai. Dit was omdat de podia en speakers allemaal van het dorp af gericht stonden. Hier kun je duidelijk zien dat het festival met de omgeving in het achterhoofd bedacht is. Want ook al was de opstelling van de podia voor de consument niet altijd even handig, het was blijkbaar een must voor de omgeving.

Firstlook

Afgelopen oktober ben ik naar Firstlook geweest. Firstlook is de grootste gamebeurs van de Benelux georganiseerd door Blammo. Het was in de Jaarbeurs Utrecht waar 2 van de grootste hallen compleet gevuld waren met alleen maar games en hele lange rijen. Het was erg leuk om dit evenement eens van dichtbij te bekijken maar het was vooral interessant om dit hybride event van beide kanten te kunnen zien. Firstlook wordt namelijk gehouden op de beurs maar ook op de Gamekings website. Hier zijn de hele dag streams en presentaties van de beurs te zien. Deze streams heb ik in de voorgaande edities van de beurs en de dag dat ik niet naar de beurs ben gegaan gezien. Wat ik erg knap vond is dat de sfeer van de beurs zelf goed overgedragen was naar die streams. Sterker nog omdat er bij deze streams geen rijen zijn zou je zelfs kunnen zeggen dat je meer van de beurs ziet als je de streams kijkt dan als je er echt bent. Echter mis je ook weer een hoop. Zo heb ik bijvoorbeeld een indie game gespeeld en de maker hiervan direct feedback kunnen geven. Deze interactie geeft een hele hoop extra diepgang. Het absolute hoogtepunt was dat ik (na 3 uur wachten) de oculus rift heb mogen proberen. Ik heb een paar minuten deze met deze virtual realety bril een racegame mogen spelen en ‘it blew my mind’.

Fotografie

De laatste tijd ben ik nog al bezig met fotografie en nabewerking. Vooral in het bewerken ben ik echt vooruitgegaan de afgelopen tijd. Dit is grotendeels te danken aan Phlearn. dit is een youtubekanaal dat heel goed photoshoptechnieken uitlegt. Dit zijn wat resultaten van afgelopen jaar.

Waarom CO?

Een vraag waar ik heel lang over na heb zitten denken. Met CE valt immers meer geld te verdienen toch? En CO is echt zo’n lanterfant richting. Al dat soort beredenering hebben tijden lang door mijn hoofd gespookt. Maar uiteindelijk was de knoop doorhakken vrij makkelijk.

Ik ben namelijk al best een tijdje bezig met studeren. Voor IEMES heb ik namelijk 3 jaar ICT gestudeerd. De reden dat ik daar voor gekozen heb was dat ik goed met pc’s was en er veel geld in te verdienen was. Echter na 3 jaar iets doen wat ik steeds minder leuk begon te vinden realiseerde ik me iets. Ik ga nooit goed worden in iets wat ik niet leuk vind om te doen. En CO? Dat vind ik gewoon echt heel leuk om te doen.

creatief CV